به انگريزى ديده‌ام ، قريب دو هزار بيت ؛ و ليكن اجمالا گوئيم كه بعض از حروف كه يك رقم دارد ، آن حروف هميشه مفتوح است ؛ ديگر مضموم و مكسور واقع نمىشود مگر در لغتى مخصوص كه چون در آن لغت آن حرف را استعمال نمايند ، به قرينه مىفهمند كه حكما در آنجا مضموم است يا مكسور است ؛ و همچنين است آنكه دو رقم دارد . و ديگر اينكه بسا از نزديك نوشتن حروف به هم يا دور نوشتن ، حركت و سكون معلوم مىشود و گاه به علامت ديگر . بلى ؛ بعضى اوقات ، يك علامتى براى كسره دارند و آن بدين شكل است : اسكن ؛ و اين فقط كسره است ؛ حرف نيست . ديگر اينكه علامتى هم دارند كه در آخر كلمات مىگذارند ؛ يعنى اين مطلب تمام شده . و گاه هم براى سكون مىآمد [ 147 f ] و آن به اين شكل است : اسكن ؛ و به اين علامت نيز مطلبى را از مطلبى ، فاصله مىدهند . « 1 » و از اين زياده ، اين كتاب را گنجايش نيست و فقير نيز اين علم را درست تكميل ندارم . همين قدر خواستم آن حروف را بشناسانم . اسكن پيش از اين گفتيم كه خطوط ميخى ، به سه شيوه است و ارقامش فى الجمله شبيه به همند ؛ مخفى نماند كه رقمى را عراقى مىگفته‌اند و رقمى را بابلى و رقمى را چيزى

--> همچنين قياس كن . ( 1 ) . اين نشانه ، واژه را از واژه جدا مىكند ، اصطلاحا امروز « واژه جدا كن » ناميده مىشود و در تمام كتيبه‌ها چنين است جز در كتيبه داريوش در بيستون كه به اين شكل است : اسكن